somebodysadseverytime

เมื่อก่อนไม่เคยเข้าใจ
ว่าเหตุการณ์ที่เจอแล้วต้องกลั้นยิ้มเอาไว้มันเป็นยังไง


วันแรกที่เจอกัน จริงๆเราเป็นคนแปลกหน้าสำหรับกัน

เดินไปต้นน้ำที่สระมรกตด้วยกัน 
เธอคอยจับมือพาเราเดินไประหว่างทาง
แทบไม่ได้พูดกันเลยระหว่างทาง

จนถึงต้นน้ำ เธอถาม ฟังเพลงมั้ย
เรานึกอยู่ในใจ ทำไมต้องมาเปิดเพลงตรงนี้หละ เพี้ยนจริงๆ

เธอหยิบฮาโมนิก้าขึ้นมาเป่าเป็นเพลง
ตอนนั้นรู้สึกอยากยิ้มขึ้นมาแบบไม่มีเหตุผล
ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไม
ต้องหันหลังให้เธอ พยายามไม่ยิ้มออกมา
กลัวเธอเห็นว่าเรากำลังยิ้มอยู่
กลัวเธอรู้ว่าการกระทำเล็กๆของเธอมีอิทธิพลกับความรู้สึก


อยากให้เวลาหยุดอยู่อย่างนั้นนานนาน

น้ำสีฟ้ากระเพื่อมอยู่ในบ่อ ทำเรานึกถึงมหาสมุทร
ป่าเงียบ ไม่มีใคร 

เพลงบางเพลงฟังแล้วเพราะถึงจะผิดโน้ต ผิดคีย์
ไม่รู้เป็นเพราะบรรยากาศ
เพราะมันเกิดขึ้นแค่ครั้งเดียว
เพราะมันมาจากเครื่องดนตรีที่เราชอบ
หรือเพราะคนที่ทำให้มันเกิดขึ้น.

roommate

ที่มหาลัยมีกฎบังคับว่าตอนปี1เด็กทุกคนต้องไปอยู่หอที่องครักษ์(นครนายก)
และการที่ใครอยู่ห้องไหนกับใครก็จะเป็นระบบสุ่ม
ในหนึ่งห้องมี5คน ทั้ง5คนจะมาจากคนละคณะ

ตอนแรกที่รู้ระบบนี้ก็เฉยๆนะ อาจเป็นเพราะเราไม่รู้จักใครเลยแต่แรก
ทุกคนก็เป็นคนแปลกหน้าสำหรับกันหมดแหละ
แต่ก็อาจจะมีบางคนที่มีเพื่อนสนิทแล้วในช่วงรับน้องไม่โอเคกับวิธีนี้
แต่เราก็ไม่มีปัญหาอะไร ห้องเรามีทั้งหมด4คน (ไม่รู้คนที่5หายไปไหน)

ในห้องมีทั้งเมทครูประถม เมทเอกสาธารณสุข เมทเอกภาษาเวียดนาม
แรกๆก็ไม่สนิทกันหรอก แต่ผ่านไปสักอาทิตย์นึงก็รู้สึกว่าเข้ากันได้ดี
สุดท้ายก็สนิทกันมาก คุยกันได้ทุกเรื่อง เรื่องรัก ปัญหาชีวิต 
ปัญหากับเพื่อนในเอกและอื่นๆ
จนรู้สึกว่าจริงๆการที่เอาคนต่างคณะมาอยู่ด้วยกันมันดีนะ
เพราะถ้าเด็กคณะเดียวกันอยู่ด้วยกัน เวลาเจอปัญหาความเครียดเรื่องเรียน
ก็จะพากันdown ไปพร้อมๆกัน อาจจะยากที่จะให้ใครดึงใครสักคนขึ้น
ปัญหาของคนอื่นเราจะแนะนำได้ชัดกว่าหากมันเป็นเรื่องไกลตัว

บางวันที่เรากลับบ้านยาวๆ บางทีก็เจอเมทคนนึงโทรมาบอกว่าอยู่ๆเมทอีกคนก็ร้องไห้เพราะจิตตก จากห้องที่เคยคึกคักเงียบเพราะเมทกลับบ้าน 
บางทีแฟนเมทก็โทรมาปรึกษาเวลาทะเลาะกะมัน 
แอบกินเบียร์ในหอด้วยกัน สาดน้ำใส่คนเมาที่ยืนทะเลาะกันข้างระเบียงหอตอนตีสาม ใส่หน้ากากผีหลอกคนที่ลานจอดรถ ปลูกผักที่ระเบียงห้อง
นั่งเผาแมลงตอนตีสี่จนเช้าเลยโดดเรียน แอบทำอาหารในห้อง
ทำกับข้าวให้เมทกิน เดินดูแมวเลยเข้าหอช้า ไปนอนค้างน้ำตก ฯลฯ
ถึงปีสองจะไม่ได้อยู่หอแล้ว แต่เมทก็ยังโทรมาปรึกษาปัญหาชีวิต
ไปไหนก็ส่งโปสการ์ดหากันอยู่บ่อยๆ

วันนี้ไปหาหนังสือทำทีสิสที่หอสมุดมหาลัย
แต่พอไปถึงระบบสืบค้นหอสมุดล่ม เลยยืนเซ็งๆอยู่หน้าหอสมุด
เจอเมทที่เรียนเอกครูประถมมาทักว่ามาทำอะไร
ก็บอกมันไปว่ามาหาหนังสือวิทยาศาสตร์เด็ก
เมทบอกว่ารู้ว่าอยู่ตรงไหน เลยพาไปหา

อาทิตย์ก่อนเมทก็โทรมาว่าต้องทำสื่อการสอน
แต่ควรใช้โฟมหรืออะไรดี

เลยรู้สึกว่าจริงๆแล้วการที่มีเมทต่างคณะนี่ดีนะ
เพราะแต่เดิมเราเป็นคนไม่ค่อยสุงสิงกับใคร
มีโอกาสน้อยที่จะได้ทำความรู้จักกับคนต่างคณะ
(ขนาดคนในคณะเดียวกันเรายังไม่สนใจใครเลย)
จริงๆแล้วคนที่จะช่วยแนะนำอะไรเราได้
อาจจะไม่ใช่คนในสายงานหรือสายการเรียนเดียวกับเราก็ได้
เป็นคุณความดีอีกอย่างหนึ่งในการรู้จักคนแบบหลากหลาย

ใจอยากพักผ่อน

ใจอยากอยู่เฉยๆ

ไม่อยากรู้สึกหรือรับรู้อะไรเลย

ยากไป.

why i still love you

วันก่อน
มีเพื่อนมาพูดถึงหนังเรื่องที่เราชอบมากที่สุด

ทำให้เรานึกได้ว่า
เราเคยเอาแผ่นหนังเรื่องนี้ให้คุณ
แล้วบังคับให้คุณไปดู

จนแล้วจนรอดคุณก็ยังไม่ได้ดู
เราเคยบังเอิญไปเปิดลิ้นชัก
แล้วเจอว่าคุณวางมันไว้ในลิ้นชัก

จนถึงตอนนี้เราเชื่อว่าคุณก็คงยังไม่ได้ดูมัน
แต่วันไหนที่คุณเปิดไปเจอมันอยู่ก้นลิ้นชัก
อาจจะเป็นวันที่คุณเก็บของย้ายหอ

เราไม่หวังว่าคุณจะเปิดมันดู
เราแค่หวังว่าคุณจะนึกถึงเราบ้าง
นึกถึงวันเวลาดีๆที่เคยมีบ้าง

ไม่ต้องคิดถึงเราหรอก
แค่นึกถึงเราบ้างก็พอ.